Powoli przyzwyczajam się

Do swej nieobecności

Powoli przyzwyczajam się

Do swej bezradności i tak

Czasem sobie myślę że 

Lepiej byłoby gdyby nie było mnie 

A może nie 

A może właśnie mylę się 

I tak sobie myślę że 

Wszystko czego pragnę czego chce

Spala się

Zanim wyciągnę po to ręce 

Spala się

I tylko jedno tylko proszę cie



      Odpocznijmy

      Połóżmy się

      Zapomnijmy



Powoli przyzwyczajam się

Do swej nieobecności

Powoli przyzwyczajam się

Do swej obojętności i tak

Czasem sobie myślę że 

Lepiej byłoby gdyby nie było cię

A może nie 

A może właśnie mylę się 

I tak sobie myślę że 

Wszystko czego pragniesz czego chcesz

Spala się

Zanim wyciągniesz po to ręce 

Spala się

To tylko jedno tylko proszę cię



      Odpocznijmy

      Połóżmy się

      Zapomnijmy



Nie interesuj się, nie pytaj się o nic,

Nie zgubimy się!

Nie zbłądzimy, przecież nie ma tu nic

Co by mogło rządzić nami, co by mogło zakazać nam żyć.



I jedno co, musi do nas dojść, 

Co musimy pojąć to to...

Że to nie my,

a to nie my,

to nie my, a oni muszą stąd wyjść.



Oto... czego brak nam obojgu to świat,

w którym nieważne są słowa



Nie interesuj się, nie pytaj się o nic,

Nie zgubimy się!

Nie zbłądzimy, przecież nie ma tu nic

Co by mogło rządzić nami, co by mogło nakazać nam zgnić.



I jedno co, musi do nas dojść, 

Co musimy pojąć to to...

Że to nie my,

a to nie my,

to nie my, a oni muszą stąd wyjść



Oto... czego brak nam obojgu to świat,

w którym nieważne są słowa.



Bo to czego brak nam obojgu to świat, który biegnie od nowa 

i to najpiękniejsze w tym że my nie mamy czego żałować.