i nie chodzi mi o wojnę 

nie to że bucha ogień a ty spisz spokojnie 

nie to że nie rusza cię deszcz gumowych kul 

ni spacer drogą pośród minowych pól 



ale kiedy mówisz do mnie słońce 

traktuję to co nieco opacznie 

ty jesteś jednym a ja drugim końcem 

daleko nam do siebie strasznie... 



i nie chodzi mi o spokój 

nie to że trzeszczą ci brwi kiedy wszystko wokół śpi 

nie to że twe myśli daleko od mych rąk 

jak iskra nieboża pośród zakurzonych ksiąg 



kiedy mówisz do mnie słońce...


znasz to z opowieści mych 

te stare bramy w które nie włazi nikt 

miejsca na których świat zdaje się oszczędzać 

te same zbrodni motywy trochę różne narzędzia 



tu strach bokiem przemyka 

miedzy chwilą a chwilą 

ciszy usta zatyka 



znasz to z gazet i z tv 

te same twarze których nie trawi nic 

postacie których nie sposób nie spamiętać 

aż swędzi ręka to samo od lat tu pałęta się 



wstyd tu twarz swą zakrywa 

czerwoną jak wino 

między kolana łeb wpycha 



znasz to z mądrych starych ksiąg 

pieprzona duma w sumie nie wiadomo skąd 

kochanie raz jeszcze przemyśl to 

zostajemy przeczekamy czy uciekamy stąd 



tu strach bokiem przemyka 

miedzy chwilą a chwilą 

ciszy usta zatyka 

tu wstyd twarz swą zakrywa 

czerwoną jak wino 

między kolana łeb wpycha 

to miejsce na mapie 

tu gdzie kończy się papier 

gdzie farba się zmywa 



Polska się nazywa