Znowu wracasz do domu styrana 

Znowu cię widzę na kolanach 

Znów nie pytam gdzieś była 

Skąd żeś wróciła 



Tępo patrzysz po ścianach 

Tępo patrzysz po ścianach 

A ja znikąd sie więcej nie dowiem 

Niż z oczu twych 

I powiek 

Zaciśniętych do krwi warg 

Możesz milczeć sobie 



Znowu budzisz się rano styrana 

Znowu cię widzę na kolanach 

Znów nie pytam co sie śniło 

Co tam słychać 



Tępo patrzysz po ścianach 

Tępo patrzysz po ścianach 

A ja znikąd się więcej nie dowiem 

Niż z oczu twych 

I powiek 

Z zaciśniętych do krwi warg 

Możesz milczeć sobie 

Możesz milczeć sobie 



Znikąd sie więcej nie dowiem 

Niż z oczu twych 

I powiek 

Zaciśniętych do krwi warg 

Możesz milczeć sobie 



Nic mi więcej nie powie 

Niż wzruszone ramię 

I dłonie 

Przestępujące ciało z nogi na nogę 

Możesz milczeć sobie 

Możesz milczeć sobie 

I tak wiemy oboje


i nie chodzi mi o wojnę 

nie to że bucha ogień a ty spisz spokojnie 

nie to że nie rusza cię deszcz gumowych kul 

ni spacer drogą pośród minowych pól 



ale kiedy mówisz do mnie słońce 

traktuję to co nieco opacznie 

ty jesteś jednym a ja drugim końcem 

daleko nam do siebie strasznie... 



i nie chodzi mi o spokój 

nie to że trzeszczą ci brwi kiedy wszystko wokół śpi 

nie to że twe myśli daleko od mych rąk 

jak iskra nieboża pośród zakurzonych ksiąg 



kiedy mówisz do mnie słońce...