Nie interesuj się, nie pytaj się o nic,

Nie zgubimy się!

Nie zbłądzimy, przecież nie ma tu nic

Co by mogło rządzić nami, co by mogło zakazać nam żyć.



I jedno co, musi do nas dojść, 

Co musimy pojąć to to...

Że to nie my,

a to nie my,

to nie my, a oni muszą stąd wyjść.



Oto... czego brak nam obojgu to świat,

w którym nieważne są słowa



Nie interesuj się, nie pytaj się o nic,

Nie zgubimy się!

Nie zbłądzimy, przecież nie ma tu nic

Co by mogło rządzić nami, co by mogło nakazać nam zgnić.



I jedno co, musi do nas dojść, 

Co musimy pojąć to to...

Że to nie my,

a to nie my,

to nie my, a oni muszą stąd wyjść



Oto... czego brak nam obojgu to świat,

w którym nieważne są słowa.



Bo to czego brak nam obojgu to świat, który biegnie od nowa 

i to najpiękniejsze w tym że my nie mamy czego żałować.


Ostatni raz widziałem Cię 

Zaraz przypomnę sobie gdzie

To było chyba na mieście

Chwaliłaś się biletem do Szwecji 

To że stałem z boku już nie liczyło się

 

A miało być tak pięknie 

Miało nie wiać w oczy nam 

I ociekać szczęściem 

Miało być "sto lat! sto lat!"



Ostatni raz pisałem że 

Pamiętam była jeszcze zima 

Że tylko to, no wiesz, liczy się

Że zaufanie to taka czarna świnia 

W dzień jest, w nocy nie ma

      

A miało być tak pięknie 

miało nie wiać w oczy nam

i ociekać szczęściem

miało być "sto lat! sto lat!"

      

A miało być tak pięknie 

miało nie wiać w oczy nam

i ociekać szczęściem

miało być "sto lat! sto lat!".

Miało być tak pięknie 

miał się nam nie kurczyć świat

ale przede wszystkim 

miało być "sto lat! sto lat!"